http://dtrala.blogspot.com/search?updated-max=2009-09-13T14:36:00-07:00&max-results=7


Şimdi bu sayfadaki 20090830 başlıklı yazıyı okuyun(onun linkini veremedim). Sonra da gidin Where The Wild Things are izleyin.

İzlediniz mi. tamam

Bir sahnede gençler gülüşüp şakalaşıp eğlenirken bakın Carol ne yapıyor. Zıplayıp kafasını ağaç dalına vuruyor. Sonra da bi hepberaber gülmeler eğlenmeler falan. Size bir şey hatırlattı mı bu. Evet doğru bildiniz( bilmişsinizdir gibi) Where The Wild Things Are benim hayatımdan, özelimden, kişiselimden resmen çalıntı. Tek fark filmde kırılan şeyin kafa değil dal olması.

Yok efendim kitaptan uyarlamaymış yok bilmemne anlamam. Şu an dava için başarılı bir avukat arayışlarındayım. Yakında alırsınız haberleri.


bide essay yaza yaza nokta boşluk büyük harf alışkanlığı olmuş. bitince farkettim

bu ev öyle pispis öğrenci evi olmasın güzel olsun şöyle olsun böyle olsun derken dün doruğun evinde etrafıma bakıp acı gerçekle yüzleştim. daha koltuk satın alınamamış yerde babanne halısı, köşelerde garip renkli kaşındıran kıllı battaniyeler, kaloriferin önünde nerden bulunduğu belli olmayan iki minder, boş kola ve bira şişeleri(marmaragold), küllük niyetine kullanılan tabaklar, çok afedersiniz uyuşturucu alkol gırla gidiyor, pijamalarıyla migrosa giden insanlar, yerde ipod bağlanmış laptop. gecenin bir yarısı insanlar gelip ağbi naber diyor. son nokta da film izlemek. evde milyon tane film varken izlenen film big lebowski. artık replikler ezberlenmiş herkes birbirini izliyor acaba bu hangi kısmı ezberlemiş diye. sabah da tavadan yenilen sucuklu yumurta. lüks olarak da pınar kaşarımız var.

deniz migros görevlisine : biz mısır arıyoruz
görevli: patlamış?
dilan: hayır patlıycak

orda olsanız komikti.

bu da böyle bi çılgın hayatım yazısı oldu da yok be cumartesi günümü yurtta geçirdim mesela. kısıtlı çılgınlık

birşeyi çok istersen olur derler ya. yalan söylemişler.

yerli dizilerle dalga geçen küçük entel damgası yemeyi göze alarak yazıcam bunu. bütün yazıda bu küçük gerginliğimi hissedebilirsiniz. geçen gün babannem - tek a lı benimkisi- ezel dizisinin konusunu anlattı biraz da bana(asla izlemedim yani entelliğimden bir gıdım kaçar diye korkarak mutfağa girdiğimde kanal açıksa gözümü kapatıp koşarak odama kaçıyorum). suratını estetik ameliyatla değiştiren adam varmış lan dizide ehehehe. en son james bond da gördüğümü hatırlıyorum öyle bişey. ya da görmemişimdir de öyle yapsaymış olur aslında diye düşünmüşümdür. ha senaryo yazarlarına söylüyorum yaş da o zamanlar 12 (ONİKİ). rakamları büyük harfle yazabilsem yazardım. kimi sikiyosunuz yani diycem de mesela bizim bütün yurt izliyor. ben gideyim de biraz sienbisie neyim izleyeyim, sakinleşeyim de değil tabi de bilemedim. ben de canım ailem izliyodum.

milkanın yabanmersinli ve karamelli bi çikolatası var tutkulu bi aşkla bağlıyım ona.ama paketinde sadece sınırlı sayıda yazıyor.nası korkuyorum anlatamam bir gün o sınırlı sayının sonuna gelicez ve hayatım boyunca bi daha göremiycem diye. raflarda gördükçe hepsini alıp güzel yurdumun farklı köşelerine saklamak istiyorum. yurt derken vatan. yasevyabadabadu. çok sevmiyosanız haa çikolata işte yeaa falan diyosanız almayın onları olmazmı.

hayır ben de böyle komikli güzel şeyler yazmak istiyorum ama olmuyo be hacı. şu cümleden de nası tiksindim anlatamam. ama silmiycem. televizyonda bi adam var şarkı söyleyip seyircilere aktivite yaptırmaya çalışıyo ama nasıl havalı bi seyirciye denk geldiyse kimse ilgilenmiyo. ne ayağa mı kalkalım pff falan diyolar.

bana sen dışardan çok soğuk görünüyosun diye bir sonraki kişi ensesinden aşağı 7 küp buz atılma hediyesinin sahibi olucak.